Sevilmediğim yetmiyormuş gibi şimdi birde benimle konuşmakta istemiyorlar. Harika gene en başa dönüyoruz gene herkese yabancı olucam arkadaşlarım da benden uzaklaşmaya başladı üstelik birileriyle konuşmaya ihtiyacımın olduğu bu zamanlarda. Kendime acıyorum artık hayır nasıl bir günah işledim nasıl bir beddua yedim de bu hale geldim anlamıyorum. Herkes her şey beni yalnız bırakmak zorunda sanki. Hiçbir zaman kimseyle kuvvetli bir bağ kuramamamın nedeni ne ki. Neden tümü beni kestirip atmaya çalışıyor. Planladığım yada hayalini kurduğum hiçbişey gerçekleşmemeli diye bir kural var ve her insanda bu kurala uyuyor gibi. Beynim hiç boş kalmıyor son zamanlarda ve beynimi işgal eden bu şeyler çok acıtıyor gerçekten. Murphy ninde dediği gibi mutlu olduğunuz zaman kaygılanmayın geçecektir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder