Şehrin havasını seviyorum da,
Birde şu kömür kokuları olmasa,
Sarılarak ısıtsa,
İnsanlar birbirlerini.
Mutlu olsa,
Sevgiyle dolsa,
Yarın yokmuşçasına,
Tüm canlılar.
Umarsızca sarılıp,
Sonsuzca sevseler,
Kalplerini dillendirseler,
Gözleriyle sussalar.
Aşık olup,
Söyleyemeseler de birbirlerine,
Hayata anlam veremeyip,
Hayata anlam veremeyenlerle,
Hayata anlam vermeye çalışıp,
Gökyüzüne dalıp,
Kaybolsalar yıldızlarda.
Kırmızı renkli tramvaylarda,
Umuda doğru sürüklenip,
Özgürlüğe kanat çırparak,
Yıksalar tabuları.
Sokakta sarılanlara ceza kesip,
Yargılamaktansa samimiyeti,
Bu kahrolası düzene karşı çıkıp ,
Devirseler su kaçmış şu ahlakı.
Mürekkep akmayan yerlerde yetişmişlere,
Okuyup ta gelişmemişlere,
Gelişip te kendine gelememişlere,
Anlatsalar ya,
Medeniyetin askıda kalmışlığını.
Yalnız kalınca müzikte bulsalar sevinci,
Günlüklere kussalarda gönüllerini,
Sözde temiz yürekleriyle,
Serseler tüm kirlenmişliklerini.
Yaşanılası bir memleket,
Kılsak ya bu alemi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder